شماره ۱۷۵ - قدر مشتاقان چه داند؟ درد ما چندش بود؟

قدر مشتاقان چه داند؟ درد ما چندش بود؟
آن که دایم کار با دلهای خرسندش بود ۱

شاهد ما همنشین آرای و رنگین محفل ست
لاجرم در بند خویش ست آن که در بندش بود ۲

در نگارین روضه فردوس نگشاید دلش
آن که در بند دروغ راست مانندش بود ۳

آن که از شنگی به خاموشی دل از ما می برد
وای گر چون ما زبان نکته پیوندش بود ۴

در ستم حق ناشناسش گفتن از انصاف نیست
آن که چندین تکیه بر حلم خداوندش بود ۵

هیچ دانی این همه شور عتاب از بهر چیست؟
تا جگرها تشنه موج شکرخندش بود ۶

نازم آن خودبین که ناید غیر خویشش در نظر
گر به خاک رهگذار دوست سوگندش بود ۷

آن که خواهد در صف مردان بقای نام خویش
خون دشمن سرخ تر از خون فرزندش بود ۸

با خرد گفتم نشان اهل معنی بازگوی
گفت گفتاری که با کردار پیوندش بود ۹

غالبا زنهار بعد از ما به خون ما مگیر
قاتل ما را که حاکم آرزومندش بود ۱۰