شماره ۱۷۹ - عاشق چو گفتیش که برو زود می رود

عاشق چو گفتیش که برو زود می رود
نازم به خواجگی غضب آلود می رود ۱

امشب به بزم دوست کسی نام ما نبرد
گویی سخن ز طالع مسعود می رود ۲

از نامه ام مرنج که آخر شده ست کار
شمع خموشم و ز سرم دود می رود ۳

شادم به بزم وعظ که رامش اگر چه نیست
باری حدیث چنگ و نی و عود می رود ۴

فردوس جوی عمر به وسواس داده را
سرمایه نیز در هوس سود می رود ۵

نخوت نگر که می خلد اندر دلش ز رشک
حرفی که در پرستش معبود می ود ۶

ما هم به لاغ و لابه تسلی شویم کاش
نادان ز بزم دوست چه خشنود می رود ۷

رشک وفا نگر که به دعویگه رضا
هر کس چگونه در پی مقصود می رود ۸

فرزند زیر تیغ پدر می نهد گلو
گر خود پدر در آتش نمرود می رود ۹

غالب خوش ست فرصت موهوم و فکر عیش
تاری که نیست در سر این پود می رود ۱۰