شماره ۱۸۰ - چاک از جیبم به دامان می رود

چاک از جیبم به دامان می رود
تا چه بر چاک از گریبان می رود ۱

جوهر طبعم درخشانست لیک
روزم اندر ابر پنهان می رود ۲

گر بود مشکل مرنج ای دل که کار
چون رود از دست آسان می رود ۳

جز سخن کفری و ایمانی کجاست؟
خود سخن در کفر و ایمان می رود ۴

هر شمیمی را مشامی در خورست
بوی پیراهن به کنعان می رود ۵

آید و از ذوق نشناسم که کیست
تا رود پنداشتی جان می رود ۶

می برد اما نه یک جا می برد
می رود اما پریشان می رود ۷

هر که بیند در رهش گوید همی
قبله آتش پرستان می رود ۸

اول ماه است و از شرم تو ماه
آخر شب از شبستان می رود ۹

بگذر از دشمن دلش سخت ست سخت
آبروی تیر و پیکان می رود ۱۰

کیست تا گوید بدان ایوان نشین
آنچه بر غالب ز دربان می رود؟ ۱۱