شماره ۱۸۲ - چون بپویی به زمین چرخ زمین تو شود

چون بپویی به زمین چرخ زمین تو شود
خوش بهشتی ست که کس راه نشین تو شود ۱

لبم از نام تو آن مایه پرستی که اگر
بوسه بر غنچه زنم غنچه نگین تو شود ۲

چون بسنجد که نه آنست بکاهد از شرم
ماه یکچند ببالد که جبین تو شود ۳

صد قیامت بگدازند و به هم آمیزند
تا خمیر دل هنگامه گزین تو شود ۴

تاب هنگامه درد آرم و گویم هیهات
چه کنم تا غم هجر تو یقین تو شود؟ ۵

به سخن پیچم و اندوه گسارش گردم
برم از غیر دلی را که حزین تو شود ۶

جلوه جز در دل آگاه سرایت نکند
من در آتش فتم از هر که قرین تو شود ۷

چشم و دل باخته ام داد هنر خواهد داد
آن که چون من همه دان و همه بین تو شود ۸

کفر و دین چیست جز آرایش پندار وجود؟
پاک شو پاک، که هم کفر تو دین تو شود ۹

دوزخ تافته ای هست نهادت غالب
آه از آن دم که دم بازپسین تو شود ۱۰