شماره ۱۸۳ - دل نه تنها ز فراق تو فغان ساز دهد

دل نه تنها ز فراق تو فغان ساز دهد
رفتن عکس تو از آینه آواز دهد ۱

مغز جان سوخت ز سودا و به کام تو هنوز
زهر رسوایی ما چاشنی راز دهد ۲

خاک خون باد که در معرض آثار وجود
زلف و رخ درکشد و سنبل و گل باز دهد ۳

داغم از پرورش چرخ که در بزم امید
سر شمعی که فروزد به دم گاز دهد ۴

دل چو بیند ستم از دوست نشاط آغازد
شیشه سازی ست که تا بشکند آواز دهد ۵

های پرکاری ساقی که به ارباب نظر
می به اندازه و پیمانه به انداز دهد ۶

طره ات مشک به دامان نسیم افشاند
جلوه ات گل به کف آینه پرداز دهد ۷

سعی زین بال فشانی جگرم سوخت دریغ
کاش آبی ز نم خجلت پرواز دهد ۸

ای که بر خوان وصال تو قناعت کفرست
هان صلایی که مرا حوصله آز دهد ۹

من سر از پا نشناسم به ره سعی و سپهر
هر دم انجام مرا جلوه آغاز دهد ۱۰

پرده داران به نی و ساز فشارش دادند
ناله می خواست که شرح ستم ناز دهد ۱۱

هر نسیمی که ز کوی تو به خاکم گذرد
یادم از ولوله عمر سبک تاز دهد ۱۲

چون ننازد سخن از مرحمت دهر به خویش
که برد عرفی و غالب به عوض باز دهد ۱۳