شماره ۱۹۲ - ای دل از گلبن امید نشانی به من آر

ای دل از گلبن امید نشانی به من آر
نیست گر تازه گلی برگ خزانی به من آر ۱

تا دگر زخم به ناسور توانگر گردد
هدیه ای از کف الماس فشانی به من آر ۲

همدم روز گدایی سبک از جا برخیز
جان گرو، جامه گرو رطل گرانی به من آر ۳

دلم ای شوق ز آشوب غمی نگشاید
فتنه ای چند ز هنگامه ستانی به من آر ۴

گیرم ای بخت هدف نیستم آخر گاهی
غلط انداز خدنگی ز کمانی به من آر ۵

ای نیاورده به کف نامه شوقی ز کفی
بی زبان مژده وصلی ز زبانی به من آر ۶

ای در اندوه تو جان داده جهانی از رشک
مکش از رشکم و اندوه جهانی به من آر ۷

ای ز تار دم شمشیر توام بستر خواب
شمع بالین ز درخشنده سنانی به من آر ۸

یارب این مایه وجود از عدم آورده تست
بوسه ای چند هم از گنج دهانی به من آر ۹

سخن ساده دلم را نفریبد غالب
نکته ای چند ز پیچیده بیانی به من آر ۱۰