شماره ۲۲۰ - دل در غمش بسوز که جان می دهد عوض

دل در غمش بسوز که جان می دهد عوض
ور جان دهی غمی به از آن می دهد عوض ۱

فارغ مشو ز دوست به می در ریاض خلد
از ما گرفت آنچه همان می دهد عوض ۲

داغم از آن حریف که چون خانمان بسوخت
چشمی به سوی در نگران می دهد عوض ۳

سرمایه خرد به جنون ده که این کریم
یک سود را هزار یان می دهد عوض ۴

نبود سخن سرایی ما رایگان که دوست
دل می برد ز ما و زبان می دهد عوض ۵

از هر چه نقش وهم و گمان است در گذر
کو خود برون ز وهم و گمان می دهد عوض ۶

آن را که نیستی نظر از ماه و مشتری
چشم سهیل و زهره فشان می دهد عوض ۷

نازم به دست سبحه شماری که عاقبت
شوقش کف پیاله ستان می دهد عوض ۸

آه از غمش که چون ز دل آرام می برد
ناسازیی ز همنفسان می دهد عوض ۹

پاداش هر وفا به جفای دگر کند
غالب ببین که دوست چه سان می دهد عوض ۱۰