شماره ۲۵۱ - تا به کی صرف رضاجویی دلها باشم

تا به کی صرف رضاجویی دلها باشم
فرصتم باد کزین پس همه خود را باشم ۱

گاه گاه از نظرم مست و غزلخوان بگذر
ور نه بر عهده من نیست که رسوا باشم ۲

سخت جانان تو در پاس غم استاد خودند
شرر از من نجهد گر رگ خارا باشم ۳

با دل چون تو ستم پیشه داور نشناس
چه کنم گر همه اندیشه فردا باشم؟ ۴

حسرت روی ترا حور تلافی نکند
آخر از تو به چه امید شکیبا باشم؟ ۵

هوش پرگارگشای ورق بی خبری ست
گم شوم در خود و در نقش تو پیدا شوم ۶

با چنین طاقتم آیا که برین داشت که من
طرف فتنه دلهای توانا باشم؟ ۷

در کنارم خز و ز آلایش دامن مهراس
تاب آن کو که ترا یابم و خود را باشم؟ ۸

همچو آن قطره که بر خاک فشاند ساقی
دورم از کنج لبت گر همه صهبا باشم ۹

قبله گم شدگان ره شوقم غالب
لاجرم منصب من نیست که یک جا باشم ۱۰