شماره ۲۵۸ - رفتم که کهنگی ز تماشا برافگنم

رفتم که کهنگی ز تماشا برافگنم
در بزم رنگ و بو نمطی دیگر افگنم ۱

در وجد اهل صومعه ذوق نظاره نیست
ناهید را به زمزمه از منظر افگنم ۲

معشوقه را ز ناله بدان سان کنم حزین
کز لاغری ز ساعد او زیور افگنم ۳

هنگامه را جحیم جنون بر جگر زنم
اندیشه را هوای فسون در سر افگنم ۴

نخلم که هم به جای رطب طوطی آورم
ابرم که هم به روی زمین گوهر افگنم ۵

با غازیان ز شرح غم کارزار نفس
شمشیر را به رعشه ز تن جوهر افگنم ۶

با دیریان ز شکوه بیداد اهل دین
مهری ز خویشتن به دل کافر افگنم ۷

ضعفم به کعبه مرتبه قرب خاص داد
سجاده گستری تو و من بستر افگنم ۸

تا باده تلخ تر شود و سینه ریش تر
بگدازم آبگینه و در ساغر افگنم ۹

راهی ز کنج دیر به مینو گشاده ام
از خم کشم پیاله و در کوثر افگنم ۱۰

منصور فرقه علی اللهیان منم
آوازه «انا اسد الله » درافگنم ۱۱

ارزنده گوهری چو من اندر زمانه نیست
خود را به خاک رهگذر حیدر افگنم ۱۲

غالب به طرح منقبت عاشقانه ای
رفتم که کهنگی ز تماشا برافگنم ۱۳