شماره ۲۵۷ - می ربایم بوسه و عرض ندامت می کنم

می ربایم بوسه و عرض ندامت می کنم
اختراعی چند در آداب صحبت می کنم ۱

ناتوانم برنتابم صدمه لیک از فرط آز
تا درآویزد به من اظهار طاقت می کنم ۲

گویی از دشواری غم اندکی دانسته است
می کشد بی جرم و می داند مروت می کنم ۳

در تپش هر ذره از خاکم سویدای دل ست
هر چه از من رفت و هم بر خویش قسمت می کنم ۴

غافلم زان پیچ و تاب غصه کز غم در دل ست
دل شکاف آهی به امید فراغت می کنم ۵

سنگ و خشت از مسجد ویرانه می آرم به شهر
خانه ای در کوی ترسایان عمارت می کنم ۶

کرده ام ایمان خود را دستمزد خویشتن
می تراشم پیکر از سنگ و عبادت می کنم ۷

چشم بد دور التفاتی در خیال آورده ام
هر چه دشمن می کند با دوست نسبت می کنم ۸

دستگاه گل فشانی های رحمت دیده ام
خنده بر بی برگی توفیق طاعت می کنم ۹

زنگ غم ز آیینه دل جز به می نتوان زدود
دردم از دهر است و با ساقی شکایت می کنم ۱۰

غالبم غالب هم آیین برنتابم در سخن
بزم بر هم می زنم چندان که خلوت می کنم ۱۱