شماره ۲۹۱ - بس که لبریزست ز اندوه تو سر تا پای من

بس که لبریزست ز اندوه تو سر تا پای من
ناله می روید چو خار ماهی از اعضای من ۱

مست دردم ساز و برگ انتعاشم ناله است
بی شکستن برنیاید باده از مینای من ۲

فصلی از باب شکست رنگ انشا کرده ام
می توان راز درونم خواند از سیمای من ۳

رفتم از کار و همان در فکر صحرا گردیم
جوهر آیینه زانوست خار پای من ۴

دانمش در انتظار غیر و نالم زارزار
وای من گر رفته باشد خوابش از غوغای من ۵

بس که هامون از تب وتابم سراسر آتش ست
بر هوا چون دود لرزد سایه در صحرای من ۶

زلف می آراید و از ناز یادم می کند
در خم آن طره خالی دیده باشد جای من ۷

خاطر منت پذیر و خوی نازک داده ای
گر ببخشی شرمسارم ور نبخشی وای من ۸

مدتی ضبط شرر کردم به پاس غم ولی
خون چکیدن دارد اکنون از رگ خارای من ۹

در هجوم ظلمت از بس خویش را گم می کند
قطره در دریاست گویی سایه در شبهای من ۱۰

حسن لفظ و معنیم غالب گواه ناطق ست
بر عیار کامل نفس من و آبای من ۱۱