شماره ۳۲۳ - نخواهم از صف حوران ز صد هزار یکی

نخواهم از صف حوران ز صد هزار یکی
مرا بس ست ز خوبان روزگار یکی ۱

سراغ وحدت ذاتش توان ز کثرت جست
که سایرست در اعداد بی شمار یکی ۲

کسی که مدعی سستی اساس وفاست
نشان دهد ز بناهای استوار یکی ۳

چه گویم از دل و جانی که در بساط من ست؟
ستم رسیده یکی ناامیدوار یکی ۴

دو برق فتنه نهفتند در کف خاکی
بلای جبر یکی رنج اختیار یکی ۵

دلا منال که گویند در صف عشاق
ستوه آمده از جور خوی یار یکی ۶

ز ناله ام به دلت می رسد هزار آسیب
نشد که سنگ تو بیرون دهد شرار یکی ۷

مرو ز آینه خانه که خوش تماشایی ست
یکی تو محو خودی و چو تو هزار یکی ۸

زهی نگاه سبک سیر و شرم دوراندیش
یکی به دزدی دل رفت و پرده دار یکی ۹

قماش هستی من یکسر آتش ست آتش
مرا چو شعله بود پشت و روی کار یکی ۱۰

چه شد که ریخت زبان رنگ صد هزار سخن؟
به خون سرشته نوایی ز دل برآر یکی ۱۱

دم از ریاست دهلی نمی زنم غالب
منم ز خاک نشینان آن دیار یکی ۱۲