شمارهٔ ۹۵ - قطعه هزلیه

چو کودک سر فرود آرد بحجره بر سر حمدان
چنان گردد که پندارم سمار و غست یا جله ۱

در آویزم حمایل وار یکسر خویشتن را زو
بگرد گردن و پشتش کنم آغوش چون بخله ۲

همی چینم همی کوشم بدندان با زنخدانش
همی پیچد غلام از رنج و با او می زنم کله ۳

فراز گنبد سیمینش بنشینم بکام دل
ز زر و سیم گنبد را بکام او دهم غله ۴

بجنبانم قلم چندان در آن دو گنبد سیمین
که سیماب از سر حمدان فرو ریزد در آن شوله ۵

برافشانم خدو آلوده چله در شکاف او
چو پستان مادر اندر کام بچه خرد در چله ۶

چو آید زو برون حمدان بدان ماند سر سرخش
که از بینی سقلابی فرود آید همی خله ۷

نه دام اما مدام سرخ پر کرده صراحیها
نه تله بلکه حجره خوش بساط او کنده با پله ۸