بخش ۱۵ - صلح و باجگزاری مانوش

به یک هفته آمد به روم آن نوند
چو از نامه بگشاد مانوش بند ۱

بخواند و فگند آستین بر زمین
نهاد از بر آستین بر جبین ۲

همی گفت کای کردگار سپهر
تو افگندی اندر دل شاه مهر ۳

تو کردی مر او را بدین مایه رام
وگرنه براندی بدین مرزکام ۴

وز آن پس چو دستورش اندر رسید
همه باز گفت آنچه گفت و شنید ۵

به دستور فرمود تا کرد ساز
به یک ماه گِرد آمد آن ساو و باز ۶

بسی چیز دیگر بر آن برفزود
غلامان و اسبان چنان کِم شنود ۷

گزین کرد سی تن ز گردان شهر
کسی را که بود از بزرگیش بهر ۸

فرستادشان تا بر آرد به راه
که باشید یکسر نوا نزد شاه ۹

چو سرکش بر شاه ایران رسید
به رومی بر او آفرین گسترید ۱۰

بر شاه بگذاشت آن خواسته
غلامان و اسبان آراسته ۱۱

از آن شاد شد شاه پیروز بخت
همان گه ز طرطوس بربست رخت ۱۲

به نیرنگ چون بستد آن ساو و باز
به بغداد شد شاه نیرنگ ساز ۱۳

نشست از بر تخت با کام، کی
بینداخت رنج و بر افراخت می ۱۴

به شاهان شد اندیشه از کار او
ولیکن نه آگه ز کردار او ۱۵

دل هر کس از شاه ترسنده گشت
به تن هر کسی شاه را بنده گشت ۱۶