بخش ۳۶ - آوارگی جمشیدیان و زاده شدن آتبین

ز بیم بداندیش کوش، آن گروه
گریزان همه ساله در دشت و کوه ۱

گهی چون پلنگان به کُه در دوان
گهی چون نهنگان به دریا روان ۲

بدین رنج و سختی همی زیستند
زمان تا زمان زار بگریستند ۳

چو بگذشت ششصد بدین سالیان
برون رفت نونک به مرگ از میان ۴

مر او را پسر پیش از او مرده بود
از او تخت، گردون تهی کرده بود ۵

مهارو بُدی نام فرزند او
بر او شادمان خویش و پیوند او ۶

زنش کودک آورد چون او بمرد
همان گه مر او را به دایه سپرد ۷

چو نونک بدید، آتبین کرد نام
زن و مرد گشته بدو شادکام ۸

چو جان گرامی همی داشتش
یکی روز بی کام نگذاشتش ۹

ندانست کس کآن نه فرزند اوست
نبیره ست اگر خویش و پیوند اوست ۱۰

چو نالنده شد، مردمان را بخواند
بسی ز آتبین داستانها براند ۱۱

که بر من سرآید همی سال و ماه
شما را کنون آتبین است شاه ۱۲

پرستش کنید آتبین را چنان
که کردید ما را به چیز و به جان ۱۳

که از پشت او باشد آن شهریار
که از مارپیکر برآرد دمار ۱۴

کند گیتی از دیو و جادو تهی
نهد بر سر خویش تاج شهی ۱۵

جهان را بیاراید از داد و دین
بخواهد ز ضحّاک ناباک کین ۱۶

سپاه آتبین را پرستش نمود
همی بود در بیشه زآن سو که بود ۱۷