بخش ۴۲ - نواختن آتبین کوش پیل دندان را

فرستاد و مرکوش را پیش خواند
ببوسید و نزدیک خویشش نشاند ۱

بدو گفت کای نیک فرزند من
گرامیتر از خویش و پیوند من ۲

تو آن کردی امروز با دشمنم
که خشنود گشت از تو جان و تنم ۳

ببخشید چندانش از خواسته
که شد کار کوش از سر آراسته ۴

بسی اسب بخشید و تیغ و سپر
کلاه و قبا و کیانی کمر ۵

چنین گفت با مردمان آتبین
که امشب دژم بود سالار چین ۶

هم امشب سوی بیشه باید کشید
به بیشه ز دشمن شدن ناپدید ۷

نباید که فردا چو جنگ آورند
همه نام ما زیر ننگ آورند ۸

بدو کوش گفتا جز این است رای
که از ما چو پردخته بینند جای ۹

شود خیره دشمن بیاید ز پی
نه لشکر بماند نه سالار کی ۱۰

اگر شاه لشکر سپارد به من
گزیده سواران این انجمن ۱۱

برایشان من امشب شبیخون کنم
ز دشمن در و دشت پر خون کنم ۱۲

که دشمن همه خفته باشند پاک
ندارد کس از ما به دل ترس و باک ۱۳

ز گفتار او آتبین خیره ماند
بسی آفرین بر تن کوش خواند ۱۴