بخش ۵۳ - رای زدن آتبین با کوش

شب تیره گیتی چو یکسان نمود
برفت آتبین با سپاهش چو دود ۱

به لشکرگه آمد به نزدیک کوه
بخواند آن زمان کوش را از گروه ۲

چو بنشست با او در آمد به راز
که هست این سپاهی گران رزمساز ۳

نگویی مرا تا چه چاره کنم؟
بدین کین بلا را کرانه کنم؟ ۴

بدین ساز و مردان و اسبان جنگ
بترسم که نامم شود زیر ننگ ۵

بدو کوش گفت ای سرافراز شاه
میندیش از این بیکرانه سپاه ۶

که ما پشت را سوی کوه آوریم
همه لشکرش را ستوه آوریم ۷

اگر هرچه در روی گیتی سپاه
بیاید، نیابد بدین کوه راه ۸

مگر کآسمانی بود کار ما
بخوابد سربخت بیدار ما ۹

چو فرمان پدید آمد از آسمان
به کوه و به ماهون سرآید زمان ۱۰

همانا که بر ما شمرده ست دَم
نباشد به یک دم زدن بیش و کم ۱۱

دل آتبین گشت خرسند و خوش
ز گفتار آن شیردل پیرفش ۱۲

فراوانش بستود و کردش گُسی
سوی خیمه ی خویش شد هر کسی ۱۳

از اندرز جمشید شاه آتبین
پر اندیشه بودی همه سال از این ۱۴

کجا گفت فرزند خود را به راز
ز دشمن به پرهیز باشید باز ۱۵

چنان بود باید شما را نهان
که گویند کس نیست اندر جهان ۱۶

چو آرد به روی شما روی بخت
نبیره ی مرا بر نشاند به تخت ۱۷

ز ضحاکیان کس نماند بجای
شما را دهد پادشاهی خدای ۱۸