بخش ۱۷۹ - اندر پیروزی یافتن کوش بر جزیره ی بسیلا

به بر چون برافگند گردون گره
به بر درکشیدند گردان زره ۱

سوی دسته ی تیغ بردند دست
سر هر ده از تن بریدند پست ۲

بسی خار و خاشاک برتوختند
بلند آتشی را برافروختند ۳

فروغ از سر کوه پرتاپ شد
همی روی دریا چو زر آب شد ۴

چو کوش آتش تیز دید اندر آب
براندند چون باد اسب از شتاب ۵

ز دریا برون رفت با آن سپاه
به سر برنهادند گردان کلاه ۶

همه خفته بودند گردانِ بند
که دشمن شبیخون بر ایشان فگند ۷

شب تیره ماننده ی جان دیو
ز دریا برآمد ز ناگه غریو ۸

بجستند آسیمه دربندیان
ببستند بر کینه جُستن میان ۹

به نزدیک دربند کس را یله
نکردند و بر کوه شد مشعله ۱۰

چو بازارگان جنگ و آن جوش دید
خروشیدن لشکر کوش دید ۱۱

فرستاد پنجاه تن را به زیر
همه رزم دیده جوان و دلیر ۱۲

نهان کرده رخسار زیر زره
به دامن برافگنده بند گره ۱۳

نهادند تیغ اندر آن مردمان
سرآمد به دربندیان در زمان ۱۴

گشادند در بند و برشد خروش
سپیده ز دربند بگذشت کوش ۱۵

سراپرده زد بر سر کوهسار
مرآن کوه را پست کرد و حصار ۱۶

هم اندر زمان کرد کشتی گسی
بدان تا سپاه آید از چین بسی ۱۷

طلایه برون کرد از راه شهر
ز گردان کرا از هنر بود بهر ۱۸

به پنجم سواری ز گردان شاه
تنی صد همی برد با خود به راه ۱۹

ز مردان گروهی و از چارپای
که بردارد آن کاروان را ز جای ۲۰

بدان چارپایان برد سوی شهر
از آن ره زیان یافت سالار، بهر ۲۱

ز ناگه طلایه بدو بازخَورد
به شمشیر از ایشان برآورد گرد ۲۲

سه مرد دلاور فزونتر نَجست
سوی شهر تازان سراسیمه مست ۲۳

ز طیهور بردند از آن آگهی
فرود آمد از غم ز تخت مهی ۲۴

به دستور گفت این که بر ما رسید
ز کردار و رای تو آمد پدید ۲۵

وگرنه کجا یافتی راه بند
ز بازارگان خاسته ست این گزند ۲۶