بخش ۲۲۰ - رفتن نستوه به جنگ کنعان پسر کوش

فریدون ز گفتار او گشت شاد
دلش تازه تر گشت و رخ بر گشاد ۱

بفرمود نستوه را ساختن
سپاهی گزید از سر تاختن ۲

ز گنجش بداد آن که در خورد بود
سلیح سوار دلاور چو دود ۳

سپهبد ز درگاه از آن سان شتافت
که باد بزان گرد او درنیافت ۴

از آن، تازیان آگهی یافتند
سوی شاهشان تیز بشتافتند ۵

چو آن آگهی سوی کنعان رسید
رخش گشت ماننده ی شنبلید ۶

بدانست کز بهر او تاخته ست
چنان لشکری کینه کش ساخته ست ۷

ز کار پدر یکسر آگاه بود
که آزرده از وی دل شاه بود ۸

شکسته سپاهش بدان سان دوبار
که خیره شد از وی دل روزگار ۹

از این راز کنعان بترسید سخت
بیابان گرفت و رها کرد رخت ۱۰

سوی حضرموت و بیابان شتافت
سپهبد بیامد مر او را نیافت ۱۱

چو بنگاه برجای بگذاشتند
سپاه و سپهدار برگاشتند ۱۲

وز آن جا به درگاه گشتند باز
سپهبد چنین گفت با شاه راز ۱۳

که کنعان به راه بیابان گریخت
گریزی کجا تیر و ترکش بریخت ۱۴

بیابان چنان کاندر او آب نیست
دد و دام را اندر او خواب نیست ۱۵

از آن راه مردم نیابد گذر
نه شیر ژیان و نه مرغ به پر ۱۶

بویژه که ناساخته شد به راه
چنان دادن که در راه گردد تباه ۱۷