بخش ۲۵۴ - آزاد ساختن کوش برای جنگ با سیاهان

زمانی فروماند از اندیشه شاه
وزآن پس بدو گفت کای نیکخواه ۱

ندانم کسی را بدین رنگ و خوی
مگر دیوزاد، آن بدِ زشتروی ۲

کزآن دیو چهران بسی بتّر است
دلیر و ستمکار و کین گستر است ۳

مرا در دل آید همی این پسند
که برگیرم اکنون از آن دیو، بند ۴

بیارم به خانه بیارایمش
دلش خوش کنم سخت بستایمش ۵

سراسر بدو بخشم این بوم و بر
سپاهش دهم با کلاه و کمر ۶

بکوشد شب و روز با دشمنان
ز بُن برکَنَد بیخ آهرمنان ۷

به مردم کند کشور آباد و گنج
تن آسان کند مردمان را ز رنج ۸

مر این مرز را کس نبندد میان
جز آن دیوچهر اژدهای دمان ۹

بزرگان همه خواندند آفرین
بر آن دادگر شهریار زمین ۱۰

که رای تو برتر ز چرخ بلند
جهان را تو هستی پناه از گزند ۱۱

مرآن دشمنان را جز این چاره نیست
بترتر ز کوش ایچ پتیاره نیست ۱۲

بفرمود تا قارن پاکرای
از آمل به اسب اندر آورد پای ۱۳

به یک هفته سوی دماوند شد
به نزدیک آن خسته ی بند شد ۱۴

ز بند گرانش رها کرد پای
سوی آمل آوردش از تنگ جای ۱۵

بکردار دیوی شده تیره روی
گرفته سر و روی و گردنش موی ۱۶

چو تن بهره ور کردش از آب گرم
چو بادام گفتی برون شد ز چرم ۱۷

فرستاد نزدش بخور و جلاب
می روشنش داد و مرغ و کباب ۱۸

یکی جامه پوشیدش از نقش چین
به خوشّی چو گاه بهاران زمین ۱۹

همی بود یک ماه با رود و می
چنین تا بر او نرم شد چرم وی ۲۰