بخش ۲۵۵ - گفتگوی قارن با کوش درباره ی بخشایش فریدون

وزآن پس بدو گفت قارن که شاه
ببخشود و بگذشت از تو گناه ۱

نگر تا چه مایه نمودی گزند
بجای نیاگان شاه بلند ۲

چو پاداش، آمرزش آمد پدید
ز فرمان او سر نباید کشید ۳

از این پس چنین رو که فرمود شاه
تو آسان بمانی و خشنود شاه ۴

چو بندی کمر پیش و فرمان کنی
چنانچون بفرمایدت آن کنی ۵

تو را مایه ی شهریاری دهد
سرافرازی و کامگاری دهد ۶

چو خشنود باشد ز تو شهریار
کند پیش تو بندگی روزگار ۷

بدو گفت کوش: ای سرافراز مرد
چو شاه همایون مرا زنده کرد ۸

نه من شیر سگ خوردم و گوشت گرگ
که گردن بپیچم ز شاه بزرگ ۹

گر آن نیکویها ندانم نهان
سزاوار کشتن منم در جهان ۱۰

وزآن پس به خوردن کشیدند دست
شب و روز با رامش و می به دست ۱۱

سپهدار قارن در ایوان خویش
سرایی سزاوار مهمان خویش ۱۲

بیاراست مانند باغ ارم
همه راست کرد اندر او بیش و کم ۱۳

زنان شبستان او را همه
بدو بازبخشید شاه رمه ۱۴

نگهداشت قارن همه کار او
خور و خواب و پوشش سزاوار او ۱۵

بتان را ز پیشش بیاراستی
بدو دادی او را که او خواستی ۱۶

بدان سان همی داشت او را بناز
به بگماز و خوبان بربط نواز ۱۷

که یک روز ننشست بر دلش گرد
نه بر رویش آمد دم باد سرد ۱۸