شماره ۲۱ - من سوخته دل تا کی چون شمع سر اندازم

من سوخته دل تا کی چون شمع سر اندازم
وز سوز دل خونین در جان شرر اندازم؟ ۱

درد دل من هر دم از عرش گذر گیرد
در شهر ز عشق تو صد شور و شر اندازم ۲

هر شب من بیچاره تا وقت سپیده دم
بر خاک سر کویت تا کی گهر اندازم؟ ۳

زین دیدهٔ در بارم از آرزوی رویت
در پای سگ کویت خون جگر اندازم ۴

شمعا! من دیوانه تا چند چو پروانه
در آتش عشق تو شه بال و پر اندازم؟ ۵

تا کی تو غم عالم بر جان من انباری
ز آن مرده نیم دانی کز غم سپر اندازم ۶

هر تیر بلا شاها کانداخته ای بر من
جان را هدفش کردم بار دگر اندازم ۷

یکبار چو پروانه جان بر کف دست آرم
خود را به برت جانا باشد که در اندازم ۸

یک شب تو حریفم شو مهمان شریفم مشو
زر را چه محل باشد تا بر تو زر اندازم ۹

جان پیش کشم حالی گر ز آنکه قبول افتد
در پات به شکرانه دستار و سر اندازم ۱۰

عمر من سر گشته سرباز به کوی وصل
بردار نقاب از رخ تا یک نظر اندازم ۱۱

ز آن باده دهم ساقی کین هستی من باقی
از سطوت آن باده از خود به در اندازم ۱۲

من «نجم» و تو خورشیدی من فانی و تو باقی
وز نور و تجلیت زیر و زبر اندازم ۱۳