شماره ۱۲ - مصور چون به تصویر آورد موی میانش را

مصور چون به تصویر آورد موی میانش را
چسان خواهد کشیدن با قلم مد بیانش را ۱

دلم پیوسته از چین دو ابرویش حذر دارد
که نتواند کشیدن غیر صانع کس کمانش را ۲

کلالت نیست در نطقش سخن لیکن ز بیتابی
چو بیرون می شود بوسیده می آید دهانش را ۳

ز عین عالم نگردیده واقف حق نمی داند
که کور از بی وقوفی ها یقین داند گمانش را ۴

خیالم را ظهور مهر فیضش کرده پیراهن
که شمع از پردهٔ فانوس سازد دودمانش را ۵

نه با اغیار نی با من سعیدا الفتی دارد
که از آن دوست می دارم دل نامهربانش را ۶