شماره ۴۷ - بیجا نمی خلد به دلی تیر آه ما

بیجا نمی خلد به دلی تیر آه ما
مژگان چشم آبله شد خار راه ما ۱

از عجز ما همیشه قوی رشک می برد
با برق می زند دو برابر گیاه ما ۲

یک نکته ای است در نظر اهل معرفت
از خط سرنوشت شکست کلاه ما ۳

از خشم چرخ و کشمکش دست روزگار
شد چون کمان شکستگی ما پناه ما ۴

جایی که چشم عفو تو مژگان به هم زند
در دیدهٔ [صواب] نشیند گناه ما ۵

چون خط و خال، زینت روی دو عالم است
سودای مفلسانه و فقر سیاه ما ۶

تا بوسه دست داده سعیدا به پای او
ساییده است سر به ثریا کلاه ما ۷