هوش مصنوعی: این متن شعری است که به مفاهیمی مانند علو همت، پنهان کردن جوهر وجود، مستی باطنی، و تقدیر ازلی می‌پردازد. شاعر از تهیدستی و عریان بودن خود سخن می‌گوید، اما در عین حال به ارزش‌های درونی و باطنی خود افتخار می‌کند. همچنین، اشاراتی به مستی، شراب، و تقدیر دارد که می‌تواند نمادین باشد.
رده سنی: 16+ متن شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، اشارات به مستی و شراب ممکن است برای سنین پایین‌تر مناسب نباشد.

شماره ۵۴ - با تهی دستی علو همت است این از حباب

با تهی دستی علو همت است این از حباب
کاسه اش بر آب و هرگز تر نمی گردد ز آب ۱

جوهر خود را نهان در طبع روشن کرده ام
با وجود آن که عریانم چو تیغ آفتاب ۲

جوش مستی های باطن را چه داند محتسب
کی برد بو تا نریزد بر کنار خم شراب؟ ۳

در شکست دل از آن شادم که استاد ازل
کرده در مجموعهٔ تن این ورق را انتخاب ۴

نشئهٔ بخت من و چشم سیاه او یکی است
هر دو همرنگند وحشی طبع و دایم مست خواب ۵

ما نهال خود سعیدا ز آبرو پرورده ایم
خوشتر از چین جبینباشد به ما موج شراب ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۳۰۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۵۳ - سرگشتهٔ تو خم نکند سر به هیچ باب
گوهر بعدی:شماره ۵۵ - تا کجا رفتار دلجوی تو را دیده است آب
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.