شماره ۱۰۲ - نه همین خندهٔ گل از پی نشو است و نماست

نه همین خندهٔ گل از پی نشو است و نماست
ای بسا گریه که چون شمع ز باد است و هواست ۱

سرکنم خم به طمع این چه حکایت باشد
دست بالا نکنم گر همه هنگام دعاست ۲

دلنشین شد بد و نیک و ادب و بی ادبی
تا ز پیش نظرم رسم تواضع برخاست ۳

غم خورد طالب و گو شاد نگردد محبوب
گرچه خورشید نبالید ولیکن مه کاست ۴

پرسش حشر به قانون شریعت باشد
که همین سلسله تا روز قیامت برپاست ۵

بی جمال تو مرا شب نشود هرگز روز
از جهان می شنوم وعدهٔ رؤیت فرداست ۶

گر سخن از قد رعنای تو آید به میان
روز محشر ز همه حرف سعیدا بالاست ۷