هوش مصنوعی: این شعر از سعدی بیانگر احساسات شاعر در مورد عشق، ناامیدی و تجربیات زندگی است. شاعر از نگاه شوخ و دل ساده سخن می‌گوید، از آرزوهایش مانند کباب و باده یاد می‌کند و از ناامیدی در عشق و دوستی می‌نالد. همچنین، او به گذر زمان و تغییرات جهان اشاره می‌کند و اینکه همه چیز در جهان از او سرچشمه گرفته است.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و غم نیاز به بلوغ فکری دارند تا به درستی درک شوند.

شماره ۱۲۹ - نگاه شوخ [و] دل ساده روبرو شده است

نگاه شوخ [و] دل ساده روبرو شده است
ترا کباب و مرا باده آرزو شده است ۱

خبر نشد سر مویی ز صبح روز فنا
اگرچه ظاهر من چون جهان دو مو شده است ۲

نه عاقلی است دلا کام جستن از آن لب
در این دقیقه بسی حرف و گفتگو شده است ۳

نمانده در جگرم قوت کشیدن آه
گمان برند که داغ دلم نکو شده است ۴

دم از محبت جانان نمی توانم زد
که تار دوستیم بارها رفو شده است ۵

ندیده ایم سعیدا ز غیر، نیک و بدی
که هر چه دیده شد اندر جهان از او شده است ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۲۷۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۲۸ - غافل از دین شیوهٔ خود رسم و آیین کرده است
گوهر بعدی:شماره ۱۳۰ - هوشیار ای دل که او مست می ناب آمده است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.