هوش مصنوعی:
این شعر از سعدی بیانگر احساسات شاعر در مورد عشق، ناامیدی و تجربیات زندگی است. شاعر از نگاه شوخ و دل ساده سخن میگوید، از آرزوهایش مانند کباب و باده یاد میکند و از ناامیدی در عشق و دوستی مینالد. همچنین، او به گذر زمان و تغییرات جهان اشاره میکند و اینکه همه چیز در جهان از او سرچشمه گرفته است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و غم نیاز به بلوغ فکری دارند تا به درستی درک شوند.
شماره ۱۲۹ - نگاه شوخ [و] دل ساده روبرو شده است
نگاه شوخ [و] دل ساده روبرو شده است
ترا کباب و مرا باده آرزو شده است ۱
خبر نشد سر مویی ز صبح روز فنا
اگرچه ظاهر من چون جهان دو مو شده است ۲
نه عاقلی است دلا کام جستن از آن لب
در این دقیقه بسی حرف و گفتگو شده است ۳
نمانده در جگرم قوت کشیدن آه
گمان برند که داغ دلم نکو شده است ۴
دم از محبت جانان نمی توانم زد
که تار دوستیم بارها رفو شده است ۵
ندیده ایم سعیدا ز غیر، نیک و بدی
که هر چه دیده شد اندر جهان از او شده است ۶
ترا کباب و مرا باده آرزو شده است ۱
خبر نشد سر مویی ز صبح روز فنا
اگرچه ظاهر من چون جهان دو مو شده است ۲
نه عاقلی است دلا کام جستن از آن لب
در این دقیقه بسی حرف و گفتگو شده است ۳
نمانده در جگرم قوت کشیدن آه
گمان برند که داغ دلم نکو شده است ۴
دم از محبت جانان نمی توانم زد
که تار دوستیم بارها رفو شده است ۵
ندیده ایم سعیدا ز غیر، نیک و بدی
که هر چه دیده شد اندر جهان از او شده است ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۲۷۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۸ - غافل از دین شیوهٔ خود رسم و آیین کرده است
گوهر بعدی:شماره ۱۳۰ - هوشیار ای دل که او مست می ناب آمده است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.