شماره ۱۷۵ - به آن خدا که جهان را جز او خدایی نیست

به آن خدا که جهان را جز او خدایی نیست
جهان هر چه در او هست ماسوایی نیست ۱

به غیر چین جبین و اشارت ابرو
مرا به کعبهٔ دیدار، رهنمایی نیست ۲

از آن به خانهٔ خود الفتی گرفته تنم
که غیر پهلوی خود نقش بوریایی نیست ۳

شکن سر دل و ای عقل هر چه خواهی کن
که مهتر از تو در این خانه کدخدایی نیست ۴

به ذوق می روم از خویشتن که در این راه
نشان چین جبینی و نقش پایی نیست ۵

ز درد خویش نگویم جز آن طبیب به کس
که رحم در دل و در خانه اش دوایی نیست ۶

قسم به حلقهٔ آن زلف تابدار، [سعید]
که خال گوشهٔ آن چشم بی بلایی نیست ۷