شماره ۱۸۶ - دل بسکه چشم شوخ تو را نام می گرفت

دل بسکه چشم شوخ تو را نام می گرفت
چشمم به گریه روغن بادام می گرفت ۱

می کرد جا به خانهٔ سیماب انتخاب
هرگاه بی قرار تو آرام می گرفت ۲

انگشت رو به باده که می کرد فی المثل
گر از لب تو بوسه به پیغام می گرفت ۳

اندام سرو بوی گل و رنگ لاله را
قدرت ز پیکر تو سرانجام می گرفت ۴

در راه شوق چون گل صد برگ می شکفت
هر خار چون ز پای طلب کام می گرفت ۵

آن صید لاغرم که اگر باخبر شدی
صیاد گریه پیش ره دام می گرفت ۶

می شد قبول شاه، سعیدای بینوا
گر همتی ز شحنهٔ بسطام می گرفت ۷