شماره ۲۰۲ - هرگز ندیده ام گرهی بر جبین صبح

هرگز ندیده ام گرهی بر جبین صبح
دارم نیازها به رخ نازنین صبح ۱

شد آفتاب داغ نمایان به هر دو کون
دست نسیم شب چو شکست آستین صبح ۲

نبود عجب چو غنچه اگر پاشم از نسیم
دارم دمی چو بوی گل آن هم رهین صبح ۳

بر آفتاب روی تو از حلقه های زلف
گویا که می چکد عرق یاسمین صبح ۴

تا دید خویش را ز خجالت به باد رفت
آیینه ای است زنگی شب را جبین صبح ۵

آیین صبح و مشرب او روز روشن است
کافر اگر نیاورد ایمان به دین صبح ۶

تا شد عیان گشادگی جبهه ات به خلق
در دور حسن روی تو مهر است کین صبح ۷

بردار آستین بنما داغ خویش را
روشن شود جهان ز گل آتشین صبح ۸

حرف درست گویمت ای دل ز طول عمر
از کوتهی نخورده شکست آستین صبح ۹

چون شیشهٔ می است ظهور و بطون ما
نبود جدا ز هم دل صبح و جبین صبح ۱۰

از فکر آبدار سعیدا چو آفتاب
گل ها شکفته از غزلم در زمین صبح ۱۱