شماره ۲۰۱ - زینهار چون حباب مپرس از نشان صبح

زینهار چون حباب مپرس از نشان صبح
بر هم زده است موج هوا خاندان صبح ۱

شادی مکن که بخت سیاهم سفید شد
پوشیده شد ز خندهٔ بیجا دهان صبح ۲

از جیب خویش می کشد این قرص گرم را
هر کس که می شود نفسی میهمان صبح ۳

بی امر روز قسمت روزی نمی کنند
دیوانیان مطبخ الوان [خوان] صبح ۴

چون شب مزن به بی ادبی دم، که آفتاب
از آتش، آب داده به تیغ زبان صبح ۵

از جبهه حال اهل سعادت توان شناخت
پوشیده کی شود ز تو راز نهان صبح ۶

گفتا ردیف [و] قافیهٔ این غزل به فکر
تا حال کس نکرده چنین امتحان صبح ۷

بی آه سرد دل نتواند کشیدنش
خمیازهٔ شب است سعیدا کمان صبح ۸