شماره ۲۱۸ - عارف چو جهان سرکش مغرور نگردد

عارف چو جهان سرکش مغرور نگردد
شور است محیط آب گهر شور نگردد ۱

حیف است به آن ظرف تنک باده که می را
در ساغر گل نوشد و فغفور نگردد ۲

خورشید کی و پرتو دیدار تو هیهات
هر بی سر و پا لایق این نور نگردد ۳

در باغچهٔ صبر گل بی جگری هاست
زخمی که رسد بر دل و ناصور نگردد ۴

منظور، قبول نظر اوست وگرنه
هر کوه ز رفعت، جبل طور نگردد ۵

خم خشت سر خود نکند تا سرمستی
خاک قدم ریشهٔ انگور نگردد ۶

پیوسته چنان دل که به صد آب، می ناب
همچون شکر از لعل لبش دور نگردد ۷

دل چون گرد از باده علاجش می ناب است
بی نشئهٔ غم غمزه مسرور نگردد ۸

دل را صفت کینه میاموز سعیدا
کاین شان عسل خانهٔ زنبور نگردد ۹