شماره ۲۲۸ - زبان بستهٔ ما صوت بی صدا دارد

زبان بستهٔ ما صوت بی صدا دارد
لب خموش به دل حرف آشنا دارد ۱

به سعی هر که ابوجهل نفس کرده به چاه
قسم به عمرهٔ او کعبه اش صفا دارد ۲

مه و ستاره و خورشید این غلط حرفی است
فلک ز گردش ایام داغ ها دارد ۳

چرا چو چرخ فلک زلف سرکشی نکند
که آفتاب و مه و زهره و سها دارد ۴

اگر به کعبه رود دل اگر به قدس خلیل
محبت نجف و شوق کربلا دارد ۵

نشان قامت آن شوخ می دهد دل را
از آن به مصرع برجسته سرو جا دارد ۶

در انتظار خدنگ تو صید رم کرده
دویده می رود و چشم بر قفا دارد ۷

دلی که یافت سعیدا پناه در خم زلف
چه غم ز سایهٔ بال [و] پر هما دارد ۸