شماره ۲۵۳ - از یک نظر لطف که آن مهر لقا کرد

از یک نظر لطف که آن مهر لقا کرد
چون [صبحدمی] هستی من رو به فنا کرد ۱

در صومعه بودم همهٔ عمر مقید
نازم به خرابات که از قید رها کرد ۲

تفریق مزاج دل ما را نتوانست
مردی که به حکمت شکر از شیر جدا کرد ۳

هر غنچه مرا شد به نظر صورت پیکان
تا در دل من تیر غم عشق تو جا کرد ۴

تا عشق تو از هر دو جهان کرد خلاصم
هر کس که مرا دید تو را خیر دعا کرد ۵

هر رنج و جفایی که رسد از دل داناست
از حق مگذر آن که ندانست صفا کرد ۶

جز پیر مغان کس هنر خویش نپوشید
هرگز به کسی گفت فلان عیب چرا کرد ۷

نی دوش که گلبانگ مرا راست نمی گفت
آوازهٔ عشاق تو بی برگ و نوا کرد ۸

در خدمت میخانه به سر برد سعیدا
کس را خبری نیست که او کار خدا کرد ۹