شماره ۲۶۱ - دی صبا قصهٔ آن کاکل پیچان می کرد

دی صبا قصهٔ آن کاکل پیچان می کرد
جمع می کرد دل خلق و پریشان می کرد ۱

نگهش هر دل آشفته که می برد از راه
می گرفتش خم زلف از ره و پنهان می کرد ۲

سخت مشکل شده از دست خرد، کار مرا
کو می صاف که می آمد و آسان می کرد؟ ۳

سخن از معجزهٔ آن لب خندان چه کنم
سنگ را بی سخن آن لعل بدخشان می کرد ۴

هر شمیمی که نسیم از ره او می آورد
می گرفتش گل و در چاک گریبان می کرد ۵

در خرابات مغان هم دگر آن باده نماند
که دو جامش به صفت جانور انسان می کرد ۶

خم نشین گشته فلاطون ز مسیحا پرسید
هر که درد خودی داشت چه درمان می کرد ۷

موج زد خاطر بحر و به نظر زود آمد
ورنه چشم گهرافشان تو طوفان می کرد ۸

قابل فیض نبودیم سعیدا در اصل
لیکن آن مبدأ فیض از کرم احسان می کرد ۹