شماره ۲۹۵ - به من نه نامه از آن شوخ دلنواز آمد

به من نه نامه از آن شوخ دلنواز آمد
همای رفته ز بخت بلند باز آمد ۱

فکنده سر به زمین قاصدم به سوی تو رفت
چو دید قامت سرو تو سرفراز آمد ۲

بجز ترانهٔ ناقوس نغمه راست نکرد
اگرچه مطرب عشق از ره حجاز آمد ۳

کسی است عاشق صادق که در شب هستی
چو صبح خوشدل و چون شمع جانگداز آمد ۴

جهانیان و جهان و جمادیان و نبات
حقیقتی است که در صورت مجاز آمد ۵

قسم به حضرت عزت که نازنینان را
خبر دهید سعیدای بی نیاز آمد ۶