شماره ۲۹۶ - باز تا در چمن آن سرو خرامان آمد

باز تا در چمن آن سرو خرامان آمد
رنگ بر روی گل و فاخته را جان آمد ۱

راست گویم که ورا سرو خطا گفتم کج
نخل عمری است که در صورت انسان آمد ۲

هر که از اصل خود آگاه بود دم نزند
که کمال همه از غایت نقصان آمد ۳

بسکه خون جگر از مادر گیتی خورده است
طفل از آن است که با دیدهٔ گریان آمد ۴

دوش بر خاک سعیدا قدم خویش نهاد
به نظر نور و به دل صبر و به تن جان آمد ۵