شماره ۳۰۵ - نی چو پروانه همه ز آتش نسبت سوزند

نی چو پروانه همه ز آتش نسبت سوزند
عاشقان بیشتر از گرمی صحبت سوزند ۱

شمع مومی چه کنی با دل سنگی که توراست
ندهد نور چراغی که به تربت سوزند ۲

حسن یوسف چو شود روی بروی رخ یار
چون چراغی است غریبان که به غربت سوزند ۳

دل به جان سوخت چو هندو که پس از سوختنش
ای بسا دوست که خود را به محبت سوزند ۴

هیچ گه باغ شهیدان نبود بی گل داغ
این چراغی است سعیدا که به نوبت سوزند ۵