شماره ۳۰۶ - دلبران چون به هوس رشتهٔ جان می سوزند

دلبران چون به هوس رشتهٔ جان می سوزند
بیشتر از همه کس سوختگان می سوزند ۱

اتفاقی ز ازل نیست به هم خوبان را
ورنه گر جمع بیایند جهان می سوزند ۲

همه خوبان جهانسوز، چراغ خوبی
طرفه شمعی است که از پرتو آن می سوزند ۳

شعله چون تیز شود خشک ز تر فرقی نیست
عشق چون گرم شود پیر و جوان می سوزند ۴

در دل سنگ بتان آتش پنهانی هست
که از آن پنبهٔ هر داغ نهان می سوزند ۵

سوزش مشعل خود جوهر مردی نبود
این چراغی است که خود پیرزنان می سوزند ۶

سوز اغیار نه از راه کمال شوق است
تا بسوزی تو سعیدا دگران می سوزند ۷