شماره ۳۱۴ - رمزی است این که شمع فروزنده می کند

رمزی است این که شمع فروزنده می کند
بر حال خویش گریه به ما خنده می کند ۱

نازم به فکر شمع و صفای ضمیر او
روشن چراغ مردهٔ خود زنده می کند ۲

آزاد می کند ز دو کونش نگاه عشق
آن را که در محبت خود بنده می کند ۳

مانی تصوری [چو تو] خواهد کشد بدل
او را خیال عکس تو شرمنده می کند ۴

در چشم جود، خرمن طاعت به نیم جو
زاهد چرا ذخیرهٔ آینده می کند ۵

در دل هوای زلف، سعیدا گرفته جا
زان رو خیال های پراکنده می کند ۶