هوش مصنوعی: این شعر از علامه اقبال لاهوری به جلوه‌های مختلف نور الهی در جهان و درون انسان می‌پردازد. شاعر به زیبایی‌های طبیعت مانند خورشید و ماه اشاره می‌کند و آن‌ها را نمادی از فیض الهی می‌داند. همچنین، به موضوعاتی مانند ایمان، اخلاص، عشق به خدا و اهمیت خودشناسی پرداخته است. در پایان، شاعر از اهمیت حضور در نزدیکی یار و نیاز به بی‌حجابی در برابر کریم سخن می‌گوید.
رده سنی: 15+ این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت می‌شود.

شماره ۳۱۵ - آن ماهوش که در همه جا جلوه می کند

آن ماهوش که در همه جا جلوه می کند
خورشید در خرابهٔ ما جلوه می کند ۱

در سینه های روشن و در دیده های پاک
دایم ز فیض صلح و صفا جلوه می کند ۲

از موج خیز حادثه بی طاقتی چرا
ای ناخدا مگر دو خدا جلوه می کند؟ ۳

خورشیدوش برآمده از خوابگاه ناز
امروز باز تا به کجا جلوه می کند ۴

آن سالکی که باخبر است از مقام خویش
دایم میان خوف و رجا جلوه می کند ۵

ای دلبران برای خدا جلوه گر شوید
نور خدا ز روی شما جلوه می کند ۶

اقبال در عنان تو عالم گرفته است
در سایهٔ تو بال هما جلوه می ند ۷

بر مدعی ز نکهت اخلاص بهره نیست
با او همیشه بوی ریا جلوه می کند ۸

بنشین به کوی یار سعیدا که بی حجاب
در خانهٔ کریم گدا جلوه می کند ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۲۸۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۳۱۴ - رمزی است این که شمع فروزنده می کند
گوهر بعدی:شماره ۳۱۶ - کی فرنگی با مسلمانی نهانی می کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.