شماره ۳۳۹ - هر که از خود فرود می آید

هر که از خود فرود می آید
آسمان در سجود می آید ۱

دایم از خانمان سوختگان
نکهت داغ و دود می آید ۲

به دل بی قرار من دیر است
یار هر چند زود می آید ۳

به دکان نظر، متاع دلم
آنچه بود و نبود می آید ۴

به زمین گر برند نام تو را
ز آسمان ها درود می آید ۵

طرز این و ناز اگر این است
آنچه زو ... شنود می آید ۶

چرخ با نیک بد کند چه عجب
زین بلای کبود می آید ۷

دایم از خاک کشتگان غمت
شورش زنده رود می آید ۸

ای سعیدا [یکی] است چشمهٔ دل
لیکن از وی [دو] رود می آید ۹