شماره ۳۹۷ - یک قامت بلند به هر می کشیدنش

یک قامت بلند به هر می کشیدنش
بالا برآید آب لطافت ز گردنش ۱

دست که می رسد که گریبان او کشد
صد جان و دل کشیده سر از پای دامنش ۲

میدان ترکتاز خیالات او منم
جای جفاست تا به دل از دیدهٔ منش ۳

جان عزیز نیست اگر جسم او چرا
نازکتر از خیال نماند به من تنش ۴

دیگر به خویش باز نیاید به سال ها
یک بار هر که از بر خود دید رفتنش ۵

من باده نوش ساغر آن ساقیم که گاه
کیفیت شراب دهد لب مکیدنش ۶

دارم بتی و شکر سعیدا که روی او
دیدن نمی توان مگر از دیدهٔ منش ۷