شماره ۴۳۳ - تا نگذری ز سر نروی از قفای عشق

تا نگذری ز سر نروی از قفای عشق
سر مانده کوه قاف در این ره به پای عشق ۱

این انجمن که بر فلکش سیر می کنی
نقشی است واژگون ز ته بوریای عشق ۲

معمار عقل را نرسد اوج دانشش
آنجا که رنگ ریخته بنای عشق ۳

دارند نسبتی ز ازل عاشقان به هم
من بندهٔ محبت و خسرو گدای عشق ۴

بی طاقتی و درد و غم و آه و ناله را
ترکیب بسته اند به دارالشفای عشق ۵

باشد نوای ساز دو عالم ز عاشقان
صور است نفخه ای که زنی بی نوای عشق ۶

دم از یگانگی به کسی بعد از این نزد
بیگانه ای که شد نفسی بینوای عشق ۷

صدبار احتیاج بود در ره طلب
سیمرغ را به سایهٔ بال همای عشق ۸

ز انفاس عشق مرده مسیحای وقت شد
شد خضر هر که شد به صفت آشنای عشق ۹

در کوی عشق دوست سعیدا شکسته ای است
باشد به این شکسته رسد مومیای عشق ۱۰