شماره ۴۴۳ - بیت معموری که نامش تن نهاده ذوالجلال

بیت معموری که نامش تن نهاده ذوالجلال
چار دیواری است بر پا لیک در دست خیال ۱

اول و آخر نمی باشد به پیش اهل دل
حرف ماضی و مضارع را مپرس از اهل حال ۲

یوسف مصری ز [خواری] شد عزیز روزگار
بی زوال ای دوست این جا کی کسی یابد کمال ۳

کسجده کی جایز بود با صد خیال غیر حق
بی غبار دل جبین را بر جبین خاک مال ۴

از قضا هر چیز می بینی بجز تقدیر نیست
گر رسد زخمی ز دست کس به پیش کس منال ۵

هر که دیدم ز عصیانش ندامت می کشد
بیشتر از طاقت خود می کشم من انفعال ۶

تخم عرفان سبز کی گردد ز خاک سخت دل
نرمی بسیار می باید که روید این نهال ۷

بسکه خون صاف در فکر سخن دل خورده است
شعر می گویم سعیدا لیک چون آب زلال ۸