شماره ۴۸۷ - دور از رخش چها من بیتاب می کشم

دور از رخش چها من بیتاب می کشم
منت ز درد، خون ز رگ خواب می کشم ۱

خاکم غبار چشم رکابش نمی شوم
خود را به پای دامن احباب می کشم ۲

بی او کجاست خواب ولی طرح خواب را
گاهی به روی بستر سنجاب می کشم ۳

شاید که در خیال بود یوسفی نهان
از چاه دل به دیدهٔ خوب آب می کشم ۴

دی یک نفس قرار گرفتم به وعده ات
شرمندگی ز دیدهٔ سیماب می کشم ۵

سجادهٔ نماز کشیدم بسی به دوش
من بعد می به گوشهٔ محراب می کشم ۶

قد راست چون کنم به تواضع که چون کمان
خمیازه را به قوت دریاب می کشم ۷

تا در حساب نیک و بد از هم شود جدا
من نام خود ز دفتر انساب می کشم ۸

خود را غبار خاطر نیکان نمی کنم
من زنده خاک خویش به سیلاب می کشم ۹

رحمت اگر به جرم سعیدا برابر است
فرداست در بهشت می ناب می کشم ۱۰