خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: شاعر در این متن از استقلال و بی‌نیازی خود از دیگران سخن می‌گوید، تأکید می‌کند که تنها غم را در آغوش دارد و از معاشرت با افراد ناپخته دوری می‌جوید. او از انتقادات زاهدانه بیزار است و ترجیح می‌دهد عیوب دیگران را بپوشاند. شاعر از فراموشی شادی و غلبهٔ غم بر زندگی خود می‌گوید و آرزو می‌کند که با می (شراب) از هوشیاری رها شود. همچنین، از دردهای ناشی از سخنان سخت و خاطرات گذشته یاد می‌کند و به شب‌های گذشته و همصحبتی‌های قدیمی اشاره دارد.

رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است و درک آن نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، اشاره‌هایی به غم و اندوه و استفاده از استعاره‌هایی مانند می (شراب) دارد که برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است نامناسب باشد.

ندارد منت بار لباس از هیچ کس دوشم
نباشد چون کمان غیر از خدنگ غم در آغوشم

چو افلاطون به وحدت سال ها در خم کنم مسکن
چو می با خام طبعان و هواخواهان نمی جوشم

به چندین جامهٔ ارزق که ای زاهد به برداری
تو عیب من نمی پوشی و من عیب تو می پوشم

ز خود رفتم نرفتم هیچ گه از یاد [و] فکر غم
بسی گشتم چو دیدم در دل شادی فراموشم

به فریاد کجا خم می رسد یا شیشه یا ساغر
مگر دریا شود می تا کند یک لحظه مدهوشم

ز حرف سخت سنگ کودکان بهتر که از دردش
نشد پر خاطر دیوانه ز این پر شد از آن گوشم

شب وصلش نبودم باخبر از نشئهٔ مجلس
سعیدا بر دل امروز یاد صحبت دوشم

«سعیدا»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir