شماره ۴۹۲ - از حال من مپرس [و] ندامت کشیدنم

از حال من مپرس [و] ندامت کشیدنم
خو گشته پشت دست به دندان گزیدنم ۱

هر دم شکست می خورم اما به چشم خلق
از بس شکسته ام ننماید شکستنم ۲

پیچد به خویش دشمن من بیشتر ز پیش
در چشم روزگار چو مو گر شود تنم ۳

ای عقل رو به وادی حیرت نهاد و رفت
هر کس که دید همچو تو از خویش رفتنم ۴

از بس شکست خورد سعیدا دلم ز خلق
رنگ آن قدر نماند به رویم که بشکنم ۵