شماره ۵۰۴ - دامان دل ز گرد هوس چیده می روم

دامان دل ز گرد هوس چیده می روم
این کوه قاف بین که چه بریده می روم ۱

ز این تنگنا چو شعلهٔ آتش به دود آه
آخر ز دست حادثه پیچیده می روم ۲

در شاهراه عالم معنی فتاده سیر
چشم از عیان ثابته پوشیده می روم ۳

در هر قدم که در ره او می نهم به صدق
از هر جمال خدا دیده می روم ۴

از عالم فنا به جهان بقا گذر
این طرفه منزلی است که خوابیده می روم ۵

خود را ز چشم محرم [و] نامحرم جهان
در جامهٔ برهنگی پوشیده می روم ۶

مجنون صفت سلوک نکردم طریق عشق
این راه را من از همه پرسیده می روم ۷

هر کس که می رود ز جهان گریه می کند
الا فقیر بر همه خندیده می روم ۸

هرگز در این سفر به خودم آشتی نشد
دایم ز خود بریده و رنجیده می روم ۹

در بودنم رضای تو گر نیست غم مخور
من دست خویش و پای تو بوسیده می روم ۱۰

از نیک و بد هر آنچه سعیدا در این ره است
چون صانعش یکی است پسندیده می روم ۱۱