شماره ۵۰۵ - از پریشانی نه سرگردان چو کاکل می شوم

از پریشانی نه سرگردان چو کاکل می شوم
غنچه ام هر گه پریشان می شوم گل می شوم ۱

نیست در بی رحمیش حرفی، همین در کشتنم
او تحمل می کند من بی تحمل می شوم ۲

خار خشکم باغبانا آتشی بر من بزن
باد اگر دامن زند ز اهل تجمل می شوم ۳

گر نمایم [خار] در چشم عزیزان دور نیست
من که آخر خود چراغ صبحم و گل می شوم ۴

آه در دل، خاک بر سر، رو به صحرا می کنم
خوش بسامان می روم یار توکل می شوم ۵

از پریشانی سعیدا نیستم غمگین که من
غنچه ام هر گه پریشان می شوم گل می شوم ۶